The Tjepkema Web

Reddingsactie in de Golf van Alaska: Ineens heftige spanning op het schip! Olav kondigt een reddingsactie aan door de American Coastguard en de US Airforce. Binnen een minuut of twintig zal er een passagier van boord gehaald worden, die medische hulp nodig heeft die aan boord niet gegeven kan worden. Het is noodweer, met veel wind en sneeuwstormen, dus wat gaat er gebeuren? Wij worden verzocht te blijven waar we zijn, dus geen onnodig verkeer op het schip. Ik zet meteen de "voorplecht" TV aan. Dat is het beeld van een camera die constant op het voordek van het schip en de zee in de vaarrichting gericht is. Leuk als je in een haven aankomt of eruit vertrekt. Niets te zien, maar opeens verschijnt er boven het schip een grote helikopter en een klein vliegtuig. Dit gaat met veel herrie gepaard en het begint ook te stormen en te sneeuwen. Je waant je in een filmscenario! Wij kijken vanaf het balkon, het schijnt allemaal heel lang te gaan duren. Het schip ligt bijna stil en begint hevig te bonken en het draait bij op de hoge golven. De helikopter vliegt onder een hoek van negentig graden naar het voordek. De deur staat open en er hangt een hijsbalk boven. De eerste keer mislukt het kennelijk om de juiste positie boven het schip in te nemen want de helikopter draait weer een rondje voor een tweede poging. Dan lukt het kennelijk wel want na enige tijd vliegt de helikopter weg, richting Alaska. Met uitzondering van het aan en af vliegen van de helikopter hebben wij van de actie niets kunnen zie.

Om 20u00 gaan wij aan tafel en iedereen heeft het erover. Dan verschijnt Gisela, de scheepsarts met haar man aan onze tafel onder luid applaus en helemaal opgelucht!! Er is een passagier met succes van boord gehaald. Iedereen denkt hetzelfde, het zal wel een overjarig persoon zijn. Maar nee, het enige war Gisela wil en kan zeggen is dat het om een zesentwintig jarige man gaat, die medische hulp nodig heeft die het schip niet kan verlenen. Ze waren er op de medische dienst al een nacht en een dag mee bezig geweest. We hebben dus een interessant gesprek gehad over wat er zo al kan gebeuren en dat je dus, op zee, niet aan de heidenen bent overgeleverd.....

De volgende dag, dus donderdag, komen de verhalen los. Het slachtoffer is een jonge man die zich, elke avond en nacht, aan het dooddrinken was in de bar. Hij was aan boord met een oudere man die zijn peetvader is. Deze jongen heeft, door zijn vele drinken, al een ernstige leveraandoening en was niet meer aanspreekbaar of voor rede vatbaar. Olav zei dat ze hem aan boord niet meer konden helpen en dat hij ook op het schip veel overlast bezorgde voor de passagiers die hun hut bij hem in de buurt hadden! Hij is met dehelicopter naar het eiland Kodiak en vandaar naar een ziekenhuis in Anchorage. Verder geen nieuws.

Alles gaat aan boord gewoon door! Vanavond weer feest. Het schip schommelt nog steeds, maar het weer wordt, op weg naar Vancouver, wel iets beter. Het is een hele lange overtocht naar Vancouver.

Gisteravond hadden wij de laatste formele avond en het thema was "Sprookjesverhalen". De 4e en 5e verdieping weer prachtig versierd. Bij de passagiers was er nog weinig animo voor verkleedpartijen maar iedereen was wel weer verplicht in avondkleding te verschijnen. Er zijn een paar prachtige japonnen, soms met bond-randen en onze "Barbie-passagier" had weer een belachelijk kort kanten pofbroekachtig jurkje aan. Bruce was de ceremoniemeester en praatte een geestig (verdraaid) sprookjesverhaal aan elkaar. Zijn medewerkers kregen de gekste namen zoals b.v. Joyce Salmon Ella in plaats van Cinderella. Het hele (sprookjes)verhaal gebaseerd op de gebeurtenissen op het schip. Aan het eind zakte er, van het plafond, een schip naar beneden gemaakt van ballonnen. Alle ballonnen werden door het publiek stukgeprikt want in vier er van zat een prijs! Om precies 23u00 is het afgelopen.

Nu moeten wij langzamerhand gaan nadenken over de terugreis en alles betalen. Drie steden wachten nog op ons bezoek Vancouver, Seattle en Los Angeles.

Vrijdagmorgen nog even naar een koffiebabbel met Joyce en Bruce. Hij is een soort wonderkind en speelt werkelijk prachtig piano. Is ook nog, in New York, musicaldirigent en regisseur op Broadway geweest. Onze barpianist, "Stryker" is een leuke vent maar hij dreunt er op los.
P.S. Onze nederlandse vriend Frank uit Aruba heeft net de eerste prijs in de fotowedstrijd gewonnen met een foto van een aap, met een spiegelscherf in zijn poot waarin hij zichzelf bekijkt. Er was ook een enige foto van twee pinguïns op het strand die het voorbijvarende cruise-schip "Amsterdam" voorbij zien varen.

Nu is de "vertekkoorts" uitgebroken. In Vancouver en Seattle zijn een behoorlijk aantal mensen van boord gegaan. We hebben met z'n allen een informatieochtend gehad en tevens afscheid genomen van het alle hotelpersoneel en de officieren, zij kwamen allemaal op het podium, lachend en zwaaiend en Bruce kon zijn emoties niet de baas. Het klinkt kinderachtig, maar vier maanden gezamenlijk in een ruimte (wel groot en comfortabel) schept een band. Wij zijn nu dus op de hoogte hoe het allemaal moet voor de "debarcation" en het feest gaat verder met aanmerkelijk minder mensen.

Onze nieuwe kennissen, Frank en Liz Bonset uit Aruba hebben ons ook al verlaten en hij heeft ons nog 1 van de bronzen beren afgeholpen, die zijn loodzwaar en wij hebben er geen twee nodig….Het is duplicaat van een van de twee beren (heel groot) aan het zwembad en door een kunstenaar gemaakt.

Nu is de "vertekkoorts" uitgebroken. In Vancouver en Seattle zijn een behoorlijk aantal mensen van boord gegaan. We hebben met z'n allen een informatieochtend gehad en tevens afscheid genomen van het alle hotelpersoneel en de officieren, zij kwamen allemaal op het podium, lachend en zwaaiend en Bruce kon zijn emoties niet de baas. Het klinkt kinderachtig, maar vier maanden gezamenlijk in een ruimte (wel groot en comfortabel) schept een band. Wij zijn nu dus op de hoogte hoe het allemaal moet voor de "debarcation" en het feest gaat verder met aanmerkelijk minder mensen.

 

Onze nieuwe kennissen, Frank en Liz Bonset uit Aruba hebben ons ook al verlaten en hij heeft ons nog 1 van de bronzen beren afgeholpen, die zijn loodzwaar en wij hebben er geen twee nodig….Het is duplicaat van een van de twee beren (heel groot) aan het zwembad en door een kunstenaar gemaakt.

< Prev		Next >